მე რომ მოვკვდები...

მე რომ მოვკვდები, იწვიმებს და მზე იქნება.

მე რომ მოვკვდები, არავინ არ იტირებს.

მე რომ მოვკვდები, 21–ე საუკუნე იქნება. ან 22–ე.

მე რომ მოვკვდები, ფანტასტიკური მომავალი უკვე რეალობა იქნება.

მე რომ მოვკვდები, კრემაცია უკვე იარსებებს.

მე რომ მოვკვდები, სასაფლაოებზე ანიმირებული, LCD-ეკრანები იდგება ქვაზე ამოტვიფრული სურათების მაგივრად.

მე რომ მოვკვდები, ჩემს საფლავზე დადგმულ დიდ ეკრანს iSight კამერა ექნება.

მე რომ მოვკვდები, ჩემი საფლავის iSight კამერა მოსანახულებლად მოსულ ჭირისუფალს ამოიცნობს და ჩემი ანიმირებული სურათი შესაბამისად მიესალმება: ახლო ნათესავს და მეგობარს – ღიმილით; შორეულ ნათესავს – ზრდილობიანი, თავშეკავებული თავის დაკვრით; უცხო გამვლელს – სასაცილო პოზებით და გრიმასებით.

მე რომ მოვკვდები, არ მოვკვდები და ჩემს ტვინს პროცესორში გადაიტანენ.

მე რომ არ მოვკვდები, ამ ჩემ ტვინიან პროცესორს რობოტში ჩადგამენ.

მე რომ არ მოვკვდები, ამ რობოტს ძაღლის ან გუვერნანტი ქალის ფორმას მისცემენ.

მე რომ არ მოვკვდები, ამ რობოტ–ძაღლს (ან გუვერნანტს) ჩემს შვილიშვილებსა და შვილთაშვილებს აღმზრდელად მიუჩენენ.

მე რომ მოვკვდები, მკვდარი არ ვიქნები.