ტურიზმის

ხანდახან რა ცოტა უნდა ადამიანს, კარგ ხასიათზე რომ დადგეს...

გუშინ თბილისისკენ რომ მოვდიოდი, მცხეთაში, ბებრის ციხესთან, ორი დაღლილი უცხოელი ტურისტი შემხვდა. გაოფლიანებულები, უზარმაზარი რუკზაკებით, დაზაგრულები...

- Need a lift? - ვეკითხები საერთაშორისო ენაზე.
კიო, მარა ფული არა გვაქვსო.

ე, მეთქი, რა ფული, შიგ ხო არა გაქვთ, ეს საქართველოა - და კარი გავუღე.

დღეს ჩამოვედითო მეტეოდანო, აზზე ხართ? და მარშუტკა დაგვპირდაო სვეტიცხოველამდე მიყვანასო, მაგრამ გადაგვაგდოო და ტრასაზე ჩამოგვყარაო.

რა ქვეყნიდან იყვნენ, არ ვიცი, მაგრამ ცოტა ვიჭორავეთ და ჩამოვსვი სვეტიცხოველთან.
იმდენი მადლობა გადამიხადეს, მეთქი დაჯექით, უკან წაგიყვანთ, თქვენი დედაც მეთქი...

ხოდა კაი ხასიათზე დავდექი. კაი საქმეს რომ გააკეთებ, კაი ხასიათზე დგები. კაია, ესეთი წვრილმანები ნეტა ხშირად გვახარებდეს...