სექსის მეორე

ეხლა წავიკითხე ჰუმანოიდთან ძალიან მაგარი პოსტი. თბილი და დიდი და კეთილი და ღრმა და...

შემშურდა.
თეთრი შურით, რა თქმა უნდა. საკმაოდ თეთრით, სარუმანივით თეთრი რომაა (გარედან კია თეთრი, მაგრამ ცოტა ნაცრისფერიც დაკრავს, შეიძლება სადღაც ნაკეცებში შავიც კი იყოს. ჩრდილისგან შავი, ან...)

ზიხარ და უყურებ ნატეხებს, წლების განმავლობაში რომ დააგროვე.

აი, ლამაზი ვარდისფერი კაბა, ხიდი, გედები, გემი...

აი მწვანე თვალებში ჭინკები და თეთრად გათენებული ღამეები. ხო, თეთრად - ტაბლეტებით და ფხვნილებით მოყვანილი ტონუსი...

აი ცხენზე ჯირითი და თოვლიანი ველები, გაყინული წყალსაცავი და გრძელი, თბილი ღამეები...

აი სხვისი და აი შენი.

აი ერთი ხელის მოსმით გადაყრილი და დავიწყებული სიყვარული, აი ტკივილები და ტანჯვები, აი მონატრება მტკივნეული და გრძელი, ყრუდ რო გრძნობ სადღაც...

აი გარაჟები და კორტები, აი მანქანები და ტყეები, ბუჩქები, აი ლიკანი და წყნეთი, აი 14 წლის და 28-ის...

აი ყველა და ყველაფერი - შენი ქალები, თუ შენ სხვისი. თუ როგორცაა რა.

აი არაფერი რო აღარაა, ისინი.
აი რო რაღაცა იყო ადრე და ეხლა რო აღარ ესალმები ქუჩაში.
აი რო მალავდი და აი რო გმალავდა.

აი იმათი სხვები, რო იცნობდი და რო იცნობ.
აი ისინი სხვებთან ერთად და შენ - სხვასთან.

აი ორი მაგიდიდან ამდგარი - შენ და ის გადიხართ. თქვენმა მეორეებმა არ იციან. აი ხვდებით და უბრალოდ უყურებთ. შემთხვევაა, ორივეს ერთად რომ მოგინდათ გასვლა - აი ამ წუთას.

აი სახელურს ატრიალებ კარებზე სადაც ჩიბუხი ხატია, და ის - ქოლგას.
და არ შედიხართ - დგახართ და უყურებთ ერთმანეთს.

აი არაფერი საერთოდ. აღარაფერი არაა ეს - უბრალო ნატეხები, რომელიც არსად ეტევა, ვერც ვერსად ინახავ, ვერც გადაყრი - ეს ხომ შენი ცხოვრებაა...

აი წერილები, ჯერ ქაღალდზე, მერე ციფრული... მერე და კიდე და მერე და მეტი და წაშლილები რამდენი...

გშურს იმ ადამიანის, რომელსაც უბრალოდ უყვარს ვიღაც...
გრძნობ რაღაცას, მაგრამ არ იცი ეს რა არის.
გაკლია რაღაც, მაგრამ არ გახსოვს, რა.

Ты никогда не помнишь своих снов...