ცამეტი იმიტომ, რომ ასე უნდა რქმეოდა ერთ წიგნს, მეგობართან ერთად რომ უნდა დამეწერა - მე კაცის ”პარტია”, იმას - ქალის.

საინტერესო სიუჟეტიც იყო, და აგებულებაც - 13 ჩანახატი კაცზე, 13 - ქალზე, და 13 პერსონაჟი წიგნში, და 13 თავი და...

მოკლედ, არ გამოვიდა. ხოდა კრეატივი დევს აქ, მაგიდის უჯრაში, ფურცლები ყვითლდება. შევთანხმდით და ვაქვეყნებთ - მე ჩემს ნაწილს, ის თავისას.

1

იჯდა და ელოდებოდა. ეს ალბათ ერთადერთი ადგილი იყო, სადაც ის შეიძლებოდა ენახა. არ იცოდა, ის აქ იყო თუ არა, მაგრამ სხვაგან ვერსად წავიდა.

ათასობით ადამიანი ირეოდა, შედიოდა, გამოდიოდა. მერამდენე სიგარეტს მოუკიდა უკვე? მეცამეტეს, ან მეთორმეტეს ალბათ. საერთოდ არ უყვარდა ლოდინი. ვერ იტანდა, როცა ალოდინებდნენ და ამიტომაც, თითქოს ჯინაზე, ყველგან უფრო ადრე მიდიოდა, რომ მას არავინ დალოდებოდა. შედეგად ისევ თვითონ იტანჯებოდა.

ეხლაც, ალბათ სულ ტყუილად იჯდა აქ. ის აქ არის თუ არა? მოვიდოდა თუ არა - ეგეც არ იცოდა. სადღაც შორს უნდოდა ყოფნა. სად - თვითონაც არ იცოდა. იმასთან ერთად? ეგეც არ იცოდა. ის კი იყო შორს - და ან მოვა, ან არა.

რამდენიმემ გაუარა და გაუღიმა. ბევრი დაბღვერილი უყურებდა. მაგრამ ესენი არ ჭირდებოდა, სულ სხვა, სულ სხვას ელოდებოდა. საიდან სად მოხვდა, და შეხვედრაც უცნაური იყო... გედებზე ლაპარაკობდნენ - თავიდან. მერე ადამიანებზე. მერე უკვე საერთო გაუჩნდათ. ძირითადად არ ლაპარაკობდა - უსმენდა. ლაპარაკი არ უყვარდა, მოსმენა უფრო შეეძლო. მაგრამ მოსმენის დროსაც მოიწყენდა ხოლმე, სულ სხვა უნდოდა მაინც. ესეც - ის არ იყო.

ესეც ის არ იყო. და მაინც, როცა დაინახა - გაუღიმა. მოვიდა მაინც.