ძენი 🈺

თურმე საქართველოშიც არსებობენ ბუდისტი-მართლმადიდებლები.
უფრო სწორად, ვინმე ისეთი გურუები, რომლებსაც მოვლილი აქვთ ტიბეტი და ინდოეთი, აგრეთვე ნეპალი და შემდეგ, მშობლიურ კერას დაბრუნებულნი, ეკლესიის კურთხევით განაგრძობენ აკუპუნქტურას და მედიტაციას.

Бред сивой кобылы.

ძენი არის სიმშვიდე.
ძენი არის აბსოლუტური სიცარიელე.
ძენი არის ძნელი.

ჩინელები ამბობენ, მდინარესთან რომ დაჯდე და უბრალოდ დაიცადოო, საკმაო ხნის მერე შენი მტრის გვამს დაინახავო.
ალბათ ასეც შეიძლება.

აზიაში ხომ დრო არ ფასობს.
ევროპაში კი პირიქით, დრო ფულიაო.

მაშ ჩვენ აზია ვართ თუ ევროპა?

ყველგან გვეჩქარება, ესე იგი ევროპელობა გვინდა.
ყველგან ვაგვიანებთ, ესე იგი აზიელები ვართ.

ამასობაში ძენის მუღამი კი დავიჭირე. ერთთვიანი შვებულება, ოჯახთან ერთად, მთიან დაბაში.
რა არის ამაზე კარგი?
ჰამაკში ჯდომა ჩვილ შვილთან ერთად და მეზობლის ქათმების თვლა.

ქართული ტრადიციის შესაბამისად, თიანეთში ქათმებს არავინ აჭმევს. მათ სახლიდან აგდებენ და ეუბნებიან: ”საღამომდე თქვენით მოიპოვეთ პური თქვენი არსობისაო”.
ჰოდა ამ ქათმებმა, ვარიებმა თუ წიწილებმა ჩვენი ეზო დალაშქრეს.
ჩემს შვილს კი სწორედ ახლა აქვს სამყაროს შეცნობის ყველაზე საინტერესო ეტაპი:
ჯერ მეზობლები გავიცანით. მერე მეზობლების ძაღლები. ახლა კი ქათმებზე გადავედით.

დიდხანს თუ ვიჯდებით ჰამაკში გაუნძრევლად, ქათმები ვეღარ გვამჩნევენ და ალბათ ხეები ვგონივართ. მოდიან ახლოს, სულ ახლოს და კენკავენ რაღაც უაზრობებს.

სწორედ ამ გაუნძრევლობის და დიდი ხნის მოთმინებით ლოდინის დროს დავიჭირე ძენი. არაფერზე არ ფიქრობ, მხოლოდ სუნთქვაშეკრული ზიხარ და ელოდები. შეიძლება ონკანში ზანტად წვეთავდეს წყალი და სუნთქვა ააყოლო. ყველაფრისგან უნდა დაიცალო - დარდები, აზრები, ფიქრები, სურვილები, მისწრაფებები, გრძნობები, შეგრძნებები... ეს ყველაფერი უნდა მიაგდო და გაუნძრევლად უნდა ელოდო ქათმების მოსვლას.

ძენს ვარჯიში უნდა. ყოველდღე უნდა ივარჯიშო, რომ ოდნავ მაინც მიუახლოვდე სიმშვიდეს. თბილისში ვინ მოგვცა ამის ფუფუნება? ამიტომ ვცდილობ, მაქსიმალურად მშვიდად და გაუნძრევლად გავატარო შვებულება.

აქვე ახლოს იორიც მოედინება. ხვალ გავალ, დავჯდები იორის პირას - იქნებ მტრის გვამიც ჩამოატაროს წყალმა.