Who’s Gonna Save My Soul
როდესმე მდგარხართ იმ ზღვარზე?
აი, სწორედ იქ, საიდანაც უკან ვეღარ მოტრიალდები?
რუბიკონივითაა, შენ კი - იულიუს კეისარივით. წილი ნაყარია - და უნდა გახვიდე ფონს.
Alea iacta est.
საკუთარი დედაქალაქის დასაპყრობად მიდიოდა... არც აპატიეს...
I wonder if I’ll live grow old now.
შენ არსად არ მიდიხარ - არც არავის იპყრობ და, მით უმეტეს, არც არავის ებრძვი.
საკუთარ თავს, შეიძლება. სულ ცოტაც, და გატყდები. ან შეიძლება უფრო გაძლიერდე.
ხიდი. ექო. კიბეზე არბიხართ ორივე, თან თითქოს ეჯიბრებით ერთმანეთს, თანაც - ხანდახან ეყრდნობით...
ვინ აასწრებს - ახალგაზრდობა თუ გამოცდილება? სილამაზე თუ ძალა? მსუბუქი თუ მძიმე?
უპასუხო ზარები აასწრებს. და უპასუხო sms-ები. სიბრაზე აასწრებს, და სიცარიელე. ღიმილი აასწრებს, ისეთი, სევდიანი, ოდნავ მწარე. ვინმემ დახატოს ეგ სმაილიკი, მჭირდება მაგრად. სულ მაგითი გავავსებდი ამ ბლოგს ;)
ესეც შენი არჩევანი, გინდა წილი, რაც გინდა ის დაარქვი.
აგერაა, და მიდი - აიღე ან გადააბიჯე. ჩაკბიჩე (ოღონდ ჯერ ტანსაცმელზე შეიწმინდე, ვაშლივით), მერე გადმოაფურთხე, ეგ ჩაკბეჩილი ვინმე მათხოვარს ჩაუტენე ჭუჭყიან ხელთათმანებში, ქურთუკის საყელო აიწიე, მხრები აწურე და ჩაირბინე კიბეზე...
ცივი ნიავია, და სველი ასფალტი.
მანქანა წითელია, პარკეტი მუხისაა და ავეჯი ძველი. ან შეიძლება, ყველაფერი პირიქით იყოს - მანქანა იყოს ძველი, ავეჯი - მუხის, და პარკეტი წითელი...
ამ პოსტის მუსიკა აგერ მაქვს მომზადებული, მაგრამ ასატვირთად მენანება. და თანაც, მეძინება. კარგი სიმღერაა - აგერ სათაურსაც ეგრე ქვია, თქვენით მოძებნეთ.
