უსათაურო
დღეს დილის 5 საათზე ჭექა-ქუხილმა გაგვაღვიძა.
მაგარმა წვიმამ დაცხო, ელავდა, თითქოს მთელ სვანეთს პასპორტის ფოტოებს უღებენო (აი, ტიტვლებმა რომ გადაიღეს სურათები, პიჯაკებს მერე ჩაგაცმევთო - ეტყობა მაშინაც ეგეთი ამინდი იყო).
დილა სველი იყო, ყველანაირი გაგებით.
გუშინ შიომღვიმეში ვიყავით, ძალიან ლამაზი და მადლიანი ადგილია - მაგრამ მაინც პატარა უსიამოვნება შემემთხვა საღამოს - ეტყობა მთლად სუფთა არ ვარ უფლისა და სინდისის წინაშე.
ამ ბოლო დროს სიზმრებს ვხედავ. ფერადს, ცოცხალს, ისეთს, როგორიც არასოდეს მინახავს.
არადა, ბოლო 5 წელია მგონი არაფერი დამსიზმრებია მალევიჩის შავი კვადრატის გარდა. და აი ეხლა, წელს, ომის მერე - თითქოს შენ გადმომდე სიზმრები, ან უბრალოდ საზრდოს აძლევ ჩემს სიზმრებს.
ნეტა, რას გვეუბნება სიზმრები?

