უსათაურო

როგორ ხდება ხოლმე უცნაურად.
ხანდახან არაფერს არ წერ, ვერ წერ, მუზები არ გაქვს - ”არსით ხმა, არსით ძახილი”...

მერე მოგაწვება, ხო, იმენნა, მოგაწვება ფაღარათივით, და სასწრაფოდ უნდა დაწერო რამე, დაიცალო, თორე შიგნით გასკდება და სეფსისი, ინტოქსიკაცია დაგემართება - და ვეღარ გაერკვევი, სადაა რეალობა, სურვილები, იდეები, ოცნებები, სად მთავრდება უდაბნო და იწყება სამოთხე... ;)

ცოტა რთულადაა საქმე, როცა რამოდენიმე ფრონტზე ხარ... თავისით არ მოდიან? ხან ერთი ფრონტის მუზა მოდის, ხან მეორესი... ნუ მესამესი სულ აქაა, სულ ვხედავ, სულ მაწვდის და სულ ვწერ... დაჟე ზედმეტად ბევრს ვწერდი და უცბად სიტყვები გამომელია. აი მოდის აზრები და ხედავ - მაგრამ ვეღარ აცმევ ამ შენს აზრებს სიტყვებისაგან შეკერილ ტანისამოსს და ვეღარ აქცევ ტექსტად, ადრესატისთვის საჩვენებლად რომ ვარგა...

ამ ფრონტზე ორი სიტყვა დამრჩა - მიყვარხარ, და მენატრები...

და დანარჩენი ორი ფრონტი გაინტერესებს? ერთი - ეს ბლოგია, თავისი მუზა ყავს, და ხანდახან მოდის :) მეორე კი - წიგნი, რომელსაც ვითომ ვწერ. :) ვნახოთ, ვნახოთ...