ცისფერ ეკრანებთან
მაშ ვუყუროთ თუ არა? და რას ვუყუროთ? და თუ არ მოგვწონს? და თუ არ ვარგა? იქნებ ჩვენ ვერ ვამუღამებთ მეინსტრიმს? იქნებ მართლაც საინტერესოა? იქნებ შევეშვათ ნორმალურ საზოგადოებაზე/ქვეყანაზე/სახელმწიფოზე ოცნებას და დავკმაყოფილდეთ იმით, რაც გვაქვს?
ეს და მრავალი მსგავსი კითხვა აწუხებს დღეს ქართულ საზოგადოებას. მასები ღელავენ, ორ ბანაკად გაყოფილი ხალხი ერთმანეთს სიძულვილით სავსე თვალებით უყურებს და კბილებს ილესავს. ბანაკებს შორის მიდის ტყვეთა გაცვლა და ჩრდილოვანი ვაჭრობა ინფორმაციით.
სინამდვილეში ეს ორი ბანაკი დროებითი მოვლენაა. გავა დრო და რამე მორიგი მოვლენის გამო ახლა სხვა ორ ბანაკად დაიყოფა ხალხი - ოღონდ უწინ მოსისხლე მტრები ახლა მოძმე მებრძოლებად გადაიქცევიან.
და სულ ასე ხდება ბედკრულს ჩვენს სამშობლოში. ხან ერთი არ მოგწონს, ხან მეორე გიყვარს, ხან ბოზბაში გირჩევნია და ხან - ჩიხირთმა, ხან ჩოხა გაცვია და ხან პიჯაკი (ჩიხტიკოპი/მინი ქვედაბოლო), ხანაც ერთი, წვეტიანი მხრიდან ტეხავ ნედლად მოხარშულ კვერცხს, ხანაც მეორე, ბლაგვი მხრიდან.
ყველა სიკეთესთან ერთად, ჩვენი პატარა ქვეყნის დიდი პრობლემა ისაა, რომ იშვიათად გვაქვს რაიმე ნორმალური ალტერნატივა.
აი, ბოლო დროს აქტუალური თემა, რომელსაც დღეს საპროტესტო აქცია/პერფორმანსიც მიეძღვნება - პროტესტი უხარისხო TV-შოუებს.
მოგწონს? კაი ბატონო, უყურე. აქ ყველაფერი მარტივადაა.
არ მოგწონს? გადართე და სხვა რამე ჩართე - ეს ყველაზე ლოგიკური და ნორმალური არგუმენტია, მაგრამ სამწუხაროდ, საფუძველსაა მოკლებული იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ალტერნატივა არ არსებობს.
არ მოგწონს? წადი და საპროტესტო აქცია გამართე (ან პერფორმანსი) - ესეც კარგი არგუმენტია ერთი შეხედვით, მაგრამ მკვდრადშობილი იდეაა - არავინ არაფერსაც არ შეცვლის. უბრალოდ არ მოგისმენენ - სატელევიზიო რეიტინგები ნათლად აჩვენებს, რომ ეს შოუები დღეს ძალიან პოპულარულია.
აქციის ორგანიზატორთა შემართება გასაგებია - თუ ტელევიზია მხოლოდ ნაგავს აჩვენებს, და მოსახლეობის ნაკლებად გათვითცნობიერებულ ნაწილს ალტერნატივა არა აქვს, ესე იგი მათი ინტერესებიც უნდა დავიცვათ და გავაპროტესტოთ უხარისხო ტელევიზია.
რეალურად კი ამის შეცვლა მხოლოდ ალტერნატივის შეთავაზებით შეიძლება - უკეთესი შოუს შექმნით (რისთვისაც ჩვენი საზოგადოება ჯერ მზად არაა).
