წერს? კი. ცივა...

ზიხარ და ცას უყურებ, არა? ზაფხულის, მილიონობით ვარსკვლავით მოჭედილ ცას, არა? და რაზე ფიქრობ?

ლაპარაკობს, ლაპარაკობს, ლაპარაკობს. ხელში ჩაბღუჯავ ბოთლს, მოიყუდებ. აგრძელებს კიდე.
აქ რა მინდა? ვინაა? რას მიყვება?
მეორედ მოიყუდებ, გართმევს, ეწაფება თვითონაც და უკან გაწვდის.

აი აქ შეხვდა ხელები ერთმანეთს. აღარ გაუშვა! მოეფერე - ფიქრობ. აგრძელებს მაინც. შეხედე. გაუღიმე. გიყურებს? აგრძელებს ისევ? ხომ იცი როგორც უნდა გააჩუმო? და რატომ უნდა გააჩუმო? იმიტომ, რომ ზუსტად ხუთ წუთში გამოელევა სათქმელი და მერე იცი შენც, როგორი უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდება...

ოთხი.

უსმენ. ქაქანებს, ლაყბობს, ჭორაობს, ქოთქოთებს (ქვოთ-ქვოთებზე ხო ლაპარაკი არაა), ლინკავს, აკოპიპეისტებს? არა, original story-ებს გიყვება, ეგაა, რაცაა, ადგა და გადმოშალა.

სამი.

ამოისუნთქა, ჩაისუნთქა, ერთი ყლუპიც, და გააგრძელა. რა სასაცილოდ ილოკავს ტუჩებს ყლუპის მერე. ტუჩები...

ორი.

გადაიწია, და პირდაპირ მოლაპარაკე ტუჩებში აკოცა.