მტკვარი

დღეს ვუყურებდი... დიდხანს. ღამით. ნასვამი. და ვფიქრობდი...

არ გვინდა ვიკიპედიის ოფიციალური, მშრალი ინფორმაცია — ფაქტები, და მეტი არაფერი...

ხოდა რას ვამბობ.

ბინძურია. და სუნიანი. და ბევრია და დიდი. და მაგარია. ყველაფერი იცის ჩვენზე, ამ ქალაქის მაცხოვრებლებზე. მტკვარმა.

მან იცის ის, რა ვჭამეთ. რა დავლიეთ. რა ჩავაყოლეთ უნიტაზში ჩარეცხილ წყალს. რა მოვწიეთ ტუალეტში ჯდომისას. რა ჩავაგდეთ ნაგვის ყუთში. რა გადავაგდეთ ქუჩაში, რაც მერე მას წვიმამ მიუტანა.

მაგრამ, გარდა ამისა, მან იცის, რას ვფიქრობთ. ჩვენი აზრები, შიშები, სურვილები, სიზმრები.
ძველები ამბობდნენ: ცუდ სიზმარს რომ ნახავ, დილით წყალს უნდა გაატანოო. და ჩვენც, ქვეცნობიერად თუ გააზრებულად, ვატანთ. შხაპის მიღებისას ვღიღინებთ, უნიტაზზე ჯდომისას ვფიქრობთ. ეს ყველაფერი წყალს მიყვება და მტკვარში ამოყოფს ხოლმე თავს...

უცნაურია - ბორჯომის ხეობაში მტკვარი რამდენად სუფთაა, მაგრამ უცხოა ჩვენთვის. ხოლო თბილისში კი, ბინძური და ჭუჭყიანი - ჩვენიანია.

და, ამავე დროს, სულ სხვაა. ყოველ წუთს და ყოველ წამს.
ვერასოდეს ვერ შევალთ ორჯერ ერთსა და იმავე მდინარეში...