გუშინ, დღეს, ხვალ

ადრე არასოდეს მიყვარდა დღესასწაულები და მათთან დაკავშირებული აჟიოტაჟი.
არ ვიცი, რითი აიხსნება ეს - მძიმე ბავშვობით თუ დუხჭირი თინეიჯერობით, როცა შენი დაბადების დღისთვის არავის ეცალა და ახალი წელიც ერთი ჩვეულებრივი ღამე იყო - ცივი, ბნელი და ნავთის ქურით გალამაზებული.
საჩუქრებს მჩუქნიდნენ 9 წლამდე, სანამ თოვლის ბაბუის მსგავსი რამის მჯეროდა, მერე კი აღარ ჩათვალეს საჭიროდ - გაიზარდა ბავშვიო. არადა, ის ვერ მოიფიქრეს, რომ ახლა უკვე თავისი სახელით ეჩუქებინათ...
მერე რა ხდებოდა, ყველამ იცის: 90-იანები მოსული იყო და თავისი დაუნდობელი გაჭირვებით, შიმშილით, ძმათამკვლელი ომით და ყაჩაღობით შეცვალა ნირი თბილისელების.
90-იანების ბოლოს კი თინეიჯერობაც დასრულდა და ლუკმა პურის საშოვნელ და საგანმანათლებლო ფერხულში ჩავებით - მე და ჩემნაირები, Generation Y-ს უკანასკნელი წარმომადგენლები.
საბოლოოდ ჩამოვყალიბდი უჟმურ, ბრაზიან და დღესასწაულთმოძულე ინდივიდად, რომელსაც უმძიმს დამატებითი ხელოვნური სიხარულის გამოვლინება და არც ესმოდა, კიდევ ერთი ბიოლოგიური წლის მატება როგორ უნდა უხაროდეს ადამიანს.
ბოლო რამდენიმე წელია, რაც სურათი იცვლება - ჩემს გვერდით ისეთი ადამიანი გაჩნდა, რომელმაც დღესასწაულებზე თუ ვერ, მაგრამ აი საჩუქრებზე კი ნამდვილად შემაცვლევინა აზრი: საჩუქრის არსი არა დღესასწაულია, არამედ ყურადღებისა და ზრუნვის გამოხატვა. როდესაც გიყვარს ვინმე, მისთვის არაფერი არ გენანება - და ყოველთვის მზად ხარ სულ მცირედი სიხარულიც კი გაუნაწილო. ეს კი გამოიხატება ყურადღებაში - ამ ადამიანის საჭიროებისა და სურვილების ცოდნა/გამოცნობაში.
დაბოლოს, რამხელა სიხარულია, როცა სხვას ახარებ! ადრე არ მჯეროდა, სანამ ჩემი თვალით არ ვნახე :)
დიდი მადლობა ჩემს თოვლის ბებოს :) :-*