ჩანახატები

მაშ ასე, გავიდა 100 წელი მას შემდეგ, რაც ბლოგზე რამე დავწერე – იქნებ ეხლა მაინც მოვიდე ხასიათზე და მოვყვე რამე ამბავი.

მოდი ჩავყრი რამდენიმე ჩანახატს ჩემი ბოლო მგზავრობიდან და იქნებ უკეთესად განვავრცო.

უნგრელი დედა-შვილი, ბებრები. დედა უნგრულად ელაპარაკება, შვილი შესანიშნავი ამერიკული აქცენტით პასუხობს. ბევრი სასმელი ქონდათ, სულ "ლიქორ, ლიქორს" გაიძახოდა რაღაც ძაან ბარხატნი ამერიკულით. შვილი იქნებოდა ალბათ ასე 58–59 წლის ქალბატონი, დიდი ზომებისა და მოცულობების მქონე, ქერად შეღებილი გრძელი თმებით და "ზაგრით".

აფრენის დროს, რა თქმა უნდა, თვალების შეღებვა დაიწყო. სტიუარდს სულ "Honey! Honey!" უძახა. სავარაუდოდ, ყოფილი სტრიპტიზიორი იქნებოდა სადმე ლას–ვეგასში, ან, კიდევ უარესი, ტეხასის რომელიღაც

3. მანამდე სამი ფრანგი ტიპი, თბილისიდან წამოვიდნენ. ერთი აფრიკელი იყო, საეჭვო რაღაცეები ეწყო - ხელბორკილები და 5 მობილური ტელეფონი. სპეცრაზმი იქნებოდა, ერთ ტიპს მთელი გზა ორ სკამზე მოკუნტულს ეძინა და რომ გაიღვიძა, ჩიტივით იყო