ამას ეძებენ, ამას...

ანეკდოტი იყო ადრე ესეთი:

ნარკომანი როიალთან ზის და ერთსა და იმავე კლავიშს აჭერს - პამ, პამ, პამ, პამ, პამ...
მეორე ეუბნება - ბიჭო, ეგრე კი არა, აი, ისე უნდა ქნა, ტელევიზორში რო აკეთებენ, ყველას უნდა დააჭირო, ყველასო...
- ეე, შე ჩემა, ნუ მასწავლი, ამას ეძებენ, ამას, ბოიშყოო...

ეგრეა ზუსტად - ვინც იცის, რატომ და რას უნდა ეძებდეს, ეძებს კიდეც და ვერ უპოვნია...
და ვიღაც სხვას კი, ვინც არ იცის, რატომ უნდა ეძებოს, უკვე დიდი ხნის ნაპოვნი აქვს ეგ...

მაგრამ რად გინდა, არ იცის, რაში და როგორ გამოიყენოს...

ვიღაცამ იცის სიმღერა,
მაგრამ არ იცის
რაზე იმღეროს...
მეორემ იცის, რა უნდა,
მაგრამ არ იცის
როგორ იმღეროს...
© 33ა, ნიაზ დიასამიძე

ეგრეა არა?
მაგრამ მე მესამე უკიდურესობაში ვარ - ვეძებ, და რატომ ვეძებ, ეგეც ვიცი... მაგრამ აი რას ?
მჭირდება სულიერი სიმშვიდე და დრო და რავიცი კიდევ რამდენი ათასი რამე...

ყველაზე მეტად მჭირდება უსაქმურობა, რომ ვიჯდე და ვწერო და ვწერო და ვწერო...