აგვისტოს პირველი დღე
ხო, მოვიდა, ასე მშვიდად, წყნარად, გრილად, ოდნავ წვიმიანად, ოდნავ რომ გეძინება, ოდნავ რომ დაიღალე და სულ რომ არ გინდა სახლში წასვლა, ოდნავ ჩქმეტა და ოდნავ პწკენა, ოდნავ გაუგებრობა, ოდნავ ”ნივიჟუ” ოჯახის წევრებისგან, ოდნავ ტვინის ჭამა სხვა ოჯახის წევრებისგან, ოდნავ ლუდი და ოდნავ ყავა, ოდნავ გამთქნარებს, ოდნავ პოეზია, ოდნავ ღიმილი, ოდნავ სიცილი, ოდნავ გაპრანჭვა, ოდნავ დამალვა, ოდნავ ფრაზები, ოდნავ თვალები, ოდნავ ახლოს, ოდნავ მთვრალი, ოდნავ ნაწყენი, ოდნავ დაღვრემილი, ოდნავ ძველი და მეტიც - ახალი, ოდნავ მოწყენილი, ოდნავ მშიერი, ოდნავ ...
სულ ოდნავ...
მახსოვს აგვისტო როგორ მიყვარდა.
არა, ეხლაც მიყვარს.
აი კალენდარულ პონტში მიყვარს აღდგომა (კვირა დღე როა, სუუუულ ცარიელი რომაა თბილისის ქუჩები), მიყვარს პარასკევი - იმიტომ რომ მაგარი კაი ტიპია, და მიყვარს აგვისტო.
და რატო მიყვარს აგვისტო?
რატომაც არა ;)
