>ბაგრატის ტაძარი

>http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=71649

ესაო, ისაო…

ანგრევენო. აშენებენო. არესტავრირებენო. საშინელებას სჩადიანო. კარგად აკეთებენო…

რას გაიგებ?
ეს კაცი, რა ქვია, ღიმილის ბიჭი ყოფილა (არა, პროექტის ავტორი არა) შპს ”რაღაც კარები გააღე გასაღები მოარგე საქართველოს” დირექტორი.
ხოდა, რა უგემოვნო მაჩვიცაა, ყველამ კარგად იცის – გაიხსენეთ მისი წინასაარჩევნო კლიპი, ”ღიმილის ბიჭების” ფონზე იდუმალებით მოცული ღიმილით რო გვიყურებდა და თავისთვის რაღაცეებს ფიქრობდა.

ხოდა, დავუბრუნდეთ პროექტს, რომელიც ასე გამოიყურება:

ფასადი
ინტერიერი

გუმბათი

მოკლედ, დღევანდელი საქართველო სამ ნაწილად გაიყო:
პირველები ამბობენ, რომ ტაძარს უნდა გამაგრება და არანაირი რეკონსტრუქცია,
მეორეები თვლიან, რომ რესტავრაცია/რეკონსტრუქცია უნდა და თანაც ისე, როგორც საეკლესიო ხუროთმოძღვრება მოითხოვს (წინააღმდეგ შემთხვევაში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიიდან წაშლიანო), ასევე მოქმედი ეკლესია უნდათ, მარხვით, ლოცვით და სიგარეტის მოსაწევად გალავნის იქით გასვლებით,
მესამეებს კი მიაჩნიათ, რომ ეს პროექტი სულაც არაა მკრეხელობა და თვლიან, რომ შუშის და ლითონის კონსტრუქციები არაფერს არ დააშავებს, არამედ ტაძარს სანახაობრივად უფრო საინტერესოს გახდის, ასევე ტურიზმისათვის მიმზიდველს.

ჩემი აზრით, სულაც არაა საჭირო, მოქმედ ეკლესიად აღდგეს ეს ტაძარი – თუმცა, ეს უკვე საზოგადოებამ უნდა გადაწყვიტოს.

რაც შეეხება ფორუმებზე და ბლოგებზე, ასევე სოციალურ ქსელებში გავრცელებულ ისტერიკას – ვაიმე, ბეტონს ასხამენ, უიმე, ადუღებენ (ასვარკებენ) და მისთანებს…
მათ შემიძლია მხოლოდ ერთი რამ ვუთხრა – უკეთესი პროექტი შექმენით, უკეთესი მასალებით გააკეთეთ, უკეთესი ხელოსნები/ხელოვანები/ხუროთმოძღვრები/არქიტექტორები მოიყვანეთ და მერე…

ახლა კი ლირიკა პოლიტიკურ თემაზე:
საქართველოში ძალიან ბევრი პროექტი კეთდება დაუფიქრებლად, დაუგეგმავად და ნაჩქარევად. ამ ყველაფერზე ბევრი ფულის დაზოგვა არის ხოლმე განზრახული, მაგრამ ამავე დროს, ბევრი ფულის მოტეხვაც ხდება.
მერე, მოგვიანებით გამოჩნდება ხოლმე, რომ პროექტმა არ გაამართლა (შადრევანი გმირთა მოედანზე, ქვაფენილი პეროვსკაიაზე, ამირანი, რომელსაც რატომღაც პრომეთე ერქვა და სხვა) და ხდება ამ ყველაფრის გადაკეთება, გაუქმება და მიჩუმათება.
ამ ათასნაირ მაქინაციას კი სინამდვილეში ორმაგი ხარჯი მოყვება – გაუმართლებელი და უაზრო.

არადა, ნორმალურ ქვეყნებში რა კარგად აკეთებენ ყველაფერს…
ყველა საქმეს თავისი სპეციალისტი აკეთებს, გამოცდილი და ნასწავლი. ნებისმიერი საქმის წინ ხდება დეტალური დაგეგმვა, გაწერა, აწონ-დაწონვა, დათვლა…
საზოგადოებასთან შეთანხმების შემდეგ კი იწყება პროექტის განხორციელება და საბოლოო ჯამში ყველა კმაყოფილია.

აგერ ნახეთ, რითი დამთავრდება ბაგრატის ეს ამბავი, და კიდე მეორე გრანდიოზული – ესტაკადა ვერა-რეჩკის ხეობაში…

Advertisements