არა – თეოკრატიას!

ara-teokratias

ყველაფერი მარტივად იწყება – ჯერ გიყვებიან ამბავს და გაჯერებენ. ცდილობენ, ბავშვობიდანვე ჩაგაგონონ და მოგაწონონ. დაგაჯერონ ის, რაც ერთი შეხედვით, სულაც არაა ადვილი დასაჯერებელი.

მერე შემდეგ ეტაპზე გადაყევხარ – გიგონებენ რაღაც რიტუალებს და გეუბნებიან, ბავშვობაში რასაც გიყვებოდით, ეგრე კი არაა, სხვანაირად არისო. იმ წიგნში რაც ეწერა, ეგ არ არის ის, რაც შენ გეგონა. სამაგიეროდ, ეგ წიგნი სხვებმა წაიკითხეს, შენზე ბევრად ადრე და ბევრად უფრო მეტი გაიგესო. მერე ადგნენ, დაწერეს თავიანთი წიგნებიო – და აი უკვე მაგას უნდა დაუჯეროო.

რიტუალები რთულია. რაღაც ელემენტარულ წესებს გიხსნიან, ძირითადს და ზოგადს. დანარჩენს კი – გიმალავენ. ნაჩქარევად ბუტბუტებენ და ნახევრად ყლაპავენ მარცვლებს – ეჩქარებათ. ღმერთმა უწყის, საით ეჩქარებათ. ალბათ, შენნაირი მეორეს მონახვა ეჩქარებათ, რომ ისიც მოატყუონ.

მერე ლეველები რთულდება – როგორც თამაშებში: ვალდებულებები გიჩნდება. აკრძალვები. გეუბნებიან, რა უნდა გააკეთო და რა – არა. რა შეიძლება შენნაირებისთვის და რა არის სასიკვდილო ცოდვა. თან, შეპარვით – უფლის ნებაზე დაყრდნობით.

ყველა სიკეთესთან ერთად, რაც უფრო მეტ ხანს ატარებ მათთან, მით უფრო ნაკლები კითხვის დასმის უფლება გაქვს. თავიდან ბავშვი ხარ და ეკითხები: რა, როგორ, რატომ, საიდან? მერე მოზარდი ხდები და უხერხულ კითხვებს იწყებ: ნუთუ მართლა ორი ადამიანისგან? ანუ როგორ? და-ძმამ “იმასქნა”? და დინოზავრები არსებობდნენ? და კოსმოსი? აქ გასტოპებენ, ერთი-ორ სასჯელს მოგარჭობენ და დაგარიგებენ: მეტი ასეთი უაზრო კითხვები არ დასვაო.

მერე, მოზრდილი/ზრდასრული/ბებერი იქნება ადამიანი და მოუნდება კითხვა – კანტზე/ჰეგელზე, გრამშიზე და კირკეგორზე, ალბათ ჰიტლერზე და სტალინზე, თერმოდინამიკის მეორე კანონზე და სიმების თეორიაზე, პაზოლინიზე ან ჰარი პოტერზე… და ანათემას თუ გადაურჩა, მადლობელი უნდა იყოს ღვთის 🙂

არსებობს რამდენიმე ძირითადი პოსტულატი, რაზეც იგება ხალხის დამონება/დაბნელების სტრატეგია. პირველი და კლასიკური: “ღმერთი სიყვარულია”. ოღონდ, არ უნდა გადაუხვიო მის აკრძალვებს, თორემ დედას უტირებს ყველას და ყველაფერს.

“ღმერთის უნდა გეშინოდეს” – იგივე სფეროდანაა. რატომ უნდა მეშინოდეს, იმას თუ ვუყვარვარ?

“ჭეშმარიტების გზით იარე და ღმერთთან მიხვალ” – თუ რაღაც მსგავსი. ანუ, რასაც გეტყვით, უნდა გააკეთო და სამაგიეროდ, გაუგებარ და დაუზუსტებელ სიკეთეებს მიიღებ.

ყველაზე მეტად ეს მომწონს: რელიგია ისეთი რამეა – უნდა ირწმუნო, სხვანაირად ვერ აგიხსნის ვერავინ. რისი ვირწმუნო – რაც არ არსებობს? ან არსებობს და ცოცხალი თავით არ უნდა, რომ დამენახოს.

ეს და მსგავსი ტექსტები მხოლოდ ბუნდოვანებისა და გაურკვევლობის შეტანას ემსახურება. თორემ ადამიანს, რომელსაც მართლა უნდა, დაიჯეროს და გაიგოს რაშია საქმე – ვერაფერს ეუბნება. ხო, ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ადამიანთა უმრავლესობას ურჩევნია სჯეროდეს რაღაცა ზებუნებრივი ძალის, უფრო კომფორტულად და დაცულად გრძნობენ ხოლმე თავს ამ შემთხვევაში.

მაგრამ…

სინამდვილეში ჩვენ ხომ ვიცით – რომ რელიგია მხოლოდ და მხოლოდ საზოგადოების ჩამოყალიბების პირველად ეტაპზე საჭირო წესების ერთობლიობა იყო. ადამიანს აშინებდა ყველაფერი, რისი ახსნაც არ შეეძლო პირდაპირ – ამიტომ ანიჭებდა ყველაფერს ზებუნებრივ ძალას და ცდილობდა, ამით გაემართლებინა ბუნებრივი მოვლენები. მერე კი საჭირო გახდა ხალხის მასების მართვა და დამორჩილება – სწორედ რომ კარგი ინსტრუმენტი იყო რელიგია (ნებისმიერი რელიგია), რომელიც გარკვეულ აკრძალვებს აწესებდა და საზოგადოებას ჩარჩოებში აქცევდა. დღევანდელ ადამიანს უკვე კანონები აქვს, რომლებიც იგივეს აკეთებს – კრძალავს ქურდობას, მკვლელობას და სასჯელით გემუქრება.

მოდი შევხედოთ დღევანდელ ქართულ რეალობას. რამდენიმე კითხვა მაქვს და იმედია, ვინმეს ეცოდინება პასუხი: რატომ არის გაიგივებული მართლმადიდებლობა ქართველობასთან? რატომ გვაძალებენ: თუ ეკლესიის არ გჯერა, ესე იგი სამშობლოს მოღალატე ხარ?

რითი ასაბუთებენ-თქო, რომ ვიკითხოთ, რა აზრი ექნება? ეგენი არაფერს ასაბუთებენ, რაღა ამაზე შეიწუხებენ თავს 🙂

საერთოდ, რას ნიშნავს ეს სიტყვა – ქართველობა? რას კონკრეტულად? ყანწის სმას? ქალის პატივისცემას? უფროსის პატივისცემას? სტუმარ-მასპინძლობას? მტერთან დაუძინებელ ბრძოლას ქართული მიწა-წყლის სადარაჯოზე? ბოლოს და ბოლოს, გლეხურ-ფერმერულ შრომას?

არა.

ქართველობა ნიშნავს რეგრესს. წიგნების არ-კითხვას. ქალების სადღეგრძელოს მერე სახლში მათ ცემას და დედის გინებას. უფროსის პატივისცემა და სტუმართ-მასპინძლობა კანტი-კუნტად შემორჩა. მტერთან ბრძოლა ვნახეთ 2008-ში. ქართველ გლეხს თოხის მოქნევა ეზარება, უცხოტომელ მეზობელს კი წელიწადში ორჯერ მოყავს იგივე მიწაზე მოსავალი.

რეგრესი – ესაა 1000 წლის წინანდელი აკადემიები იყალთოში და გელათში. იგივე ეკლესიის მსახურნი კი დღეს წიგნების კითხვას უკრძალავენ ხალხს. გასაგებია, რომ მაშინ მხოლოდ რამდენიმე წიგნი ქონდათ და იმას ასწავლიდნენ, რაც შეეძლოთ. დღეს კი საკმარისზე მეტი წიგნი აქვთ, მაგრამ არაფერს აღარ ასწავლიან.

რეგრესია, როცა ქვეყანაში არაფერი არ იქმნება – როცა მანქანა, ტელეფონი, ნებისმიერი სხვა ტექნოლოგიური მიღწევა უცხოურია, როცა გამომგონებლები, მეცნიერები, მედიკოსები გარბიან შენი ქვეყნიდან (ან, სულაც, არც არსებობენ შენს ქვეყანაში).

რეგრესია, როცა კრძალავ პირად ჰიგიენას და სუნამოებთან ერთად დეზოდორებს, რეგრესია როცა ზღვაზე წასვლას კრძალავ, რეგრესია, როცა მთელი ერის დაბრუნება გინდა არა შუა საუკუნეებში, არამედ უფრო ადრეულ ხანაში.

ერსა და საზოგადოებას როცა ყოფ ორ ნაწილად: ეთნიკურ-რელიგიური ნიშნით – ესეც რეგრესია. როცა არაქართველი სალანძღავ სიტყვად გადაიქცა, როცა განვითარებასა და წინსვლას ებრძვი.

ვიცით კი საერთოდ, რა გვინდა ქართველებს? აი გლობალურად და ზოგადად, რა გვინდა. საით მივდივართ? რამე მიზანი გვამოძრავებს? ქართულ საზოგადოებას ვგულისხმობ – ქართველებს, სომხებს და აზერბაიჯანლებს, ქურთებს, ჩინელებს და ინდოელებს, რუსებს და უკრაინელებს – ყველას, ვინც ამ ქვეყანაში ცხოვრობს.

და ბარემ ისიც მითხარით – თუ 2000 წლის წინანდელი წესებით გვინდა ვიცხოვროთ, როგორ უნდა მოვახერხოთ ეს?

ვწუხვარ, რომ ათასობით ადამიანს რწმენა, რელიგია, ეკლესია ერთმანეთში ერევა. ვწუხვარ, რომ ხალხის უმეტესობა დროს და ენერგიას უქმად ხარჯავს – მხოლოდ მექანიკურად ემსახურებიან რაღაცას, რაც არც კი ესმით ბოლომდე. საქმის კეთება ხომ სულ სხვაა.

Advertisements

ნოამ ჩომსკი – საზოგადოების მანიპულირების 10 გზა

შესანიშნავი კრებული ნოამ ჩომსკის სხვადასხვა პუბლიკაციებიდან.

მომიტევეთ, რუსულადაა (ორიგინალი კი ესპანურია).

თუ მოვიცალე, გითარგმნით.

1- Отвлечение внимания

Основным элементом управления обществом является отвлечение внимания людей от важных проблем и решений, принимаемых политическими и экономическими правящими кругами, посредством постоянного насыщения информационного пространства малозначительными сообщениями. Прием отвлечения внимания весьма существенен для того, чтобы не дать гражданам возможности получать важные знания в области науки, экономики, психологии, нейробиологии и кибернетики.
«Постоянно отвлекать внимание граждан от настоящих социальных проблем, переключая его на темы, не имеющие реального значения. Добиваться того, чтобы граждане постоянно были чем-то заняты и у них не оставалось времени на размышления; с поля – в загон, как и все прочие животные (цитата из книги «Тихое оружие для спокойных войн»).

2- Создавать проблемы, а затем предлагать способы их решения

Данный метод также называется «проблема-реакция-решение». Создается проблема, некая «ситуация», рассчитанная на то, чтобы вызвать определенную реакцию среди населения с тем, чтобы оно само потребовало принятия мер, которые необходимы правящим кругам. Например, допустить раскручивание спирали насилия в городах или организовать кровавые теракты для того, чтобы граждане потребовали принятия законов об усилении мер безопасности и проведения политики, ущемляющей гражданские свободы.
Или: вызвать экономический кризис, чтобы заставить принять как необходимое зло нарушение социальных прав и сворачивание работы городских служб.

3- Способ постепенного применения 

Чтобы добиться принятия какой-либо непопулярной меры, достаточно внедрять ее постепенно, день за днем, год за годом. Именно таким образом были навязаны принципиально новые социально-экономические условия (неолиберализм) в 80-х и 90-х годах прошлого века.
Сведение к минимуму функций государства, приватизация, неуверенность, нестабильность, массовая безработица, заработная плата, которая уже не обеспечивает достойную жизнь. Если бы все это произошло одновременно, то наверняка привело бы к революции.

4- Отсрочка исполнения 

Другой способ продавить непопулярное решение заключается в том, чтобы представить его в качестве «болезненного и необходимого» и добиться в данный момент согласия граждан на его осуществление в будущем. Гораздо проще согласиться на какие-либо жертвы в будущем, чем в настоящем.

Во-первых, потому что это не произойдет немедленно. Во-вторых, потому, что народ в массе своей всегда склонен лелеять наивные надежды на то, что «завтра все изменится к лучшему» и что тех жертв, которых от него требуют, удастся избежать. Это предоставляет гражданам больше времени для того, чтобы свыкнуться с мыслью о переменах и смиренно принять их, когда наступит время.

5- Обращаться к народу как к малым детям 

В большинстве пропагандистских выступлений, рассчитанных на широкую публику, используются такие доводы, персонажи, слова и интонация, как будто речь идет о детях школьного возраста с задержкой в развитии или умственно неполноценных индивидуумах.
Чем усиленнее кто-то пытается ввести в заблуждение слушающего, тем в большей степени он старается использовать инфантильные речевые обороты. Почему? «Если кто-то обращается к человеку так, как будто ему 12 или меньше лет, то в силу внушаемости, в ответ или реакции этого человека, с определенной степенью вероятности, также будет отсутствовать критическая оценка, что характерно для детей в возрасте 12 или менее лет.

6- Делать упор на эмоции в гораздо большей степени, чем на размышления 

Воздействие на эмоции представляет из себя классический прием, направленный на то, чтобы заблокировать способность людей к рациональному анализу, а в итоге и вообще к способности критического осмысления происходящего. С другой стороны, использование эмоционального фактора позволяет открыть дверь в подсознательное для того, чтобы внедрять туда мысли, желания, страхи, опасения, принуждения или устойчивые модели поведения…

7- Держать людей в невежестве, культивируя посредственность 

Добиваться того, чтобы люди стали неспособны понимать приемы и методы, используемые для того, чтобы ими управлять и подчинять своей воле. «Качество образования, предоставляемого низшим общественным классам, должно быть как можно более скудным и посредственным с тем, чтобы невежество, отделяющее низшие общественные классы от высших, оставалось на уровне, который не смогут преодолеть низшие классы.

8- Побуждать граждан восторгаться посредственностью 

Внедрять в население мысль о том, что модно быть тупым, пошлым и невоспитанным…

9- Усиливать чувство собственной вины 

Заставить человека уверовать в то, что только он виновен в собственных несчастьях, которые происходят ввиду недостатка его умственных возможностей, способностей или прилагаемых усилий. В результате, вместо того, чтобы восстать против экономической системы, человек начинает заниматься самоуничижением, обвиняя во всем самого себя, что вызывает подавленное состояние, приводящее, в числе прочего, к бездействию. А без действия ни о какой революции и речи быть не может!

10- Знать о людях больше, чем они сами о себе знают 

В течение последних 50 лет успехи в развитии науки привели к образованию все увеличивающегося разрыва между знаниями простых людей и сведениями, которыми обладают и пользуются господствующие классы.
Благодаря биологии, нейробиологии и прикладной психологии, «система» получила в свое распоряжение передовые знания о человеке, как в области физиологии, так и психики. Системе удалось узнать об обычном человеке больше, чем он сам о себе знает. Это означает, что в большинстве случаев система обладает большей властью и в большей степени управляет людьми, чем они сами.

>”თაობათა ცვლა” იგივ ”მამათა და შვილთა ბრძოლა”

>ამ მოვლენას სხვანაირად ხიდჩატეხილობაც ერქვა.
ძირითადად ლიტერატურულ-იდეური ბრძოლის სახე ქონდა, რომელიც 1860-იან წლებში წამოიწყეს თერგდალეულებმა ილიას მეთაურობით და ჟურნალ ”ცისკრის” მეშვეობით.

მაშინდელი პრობლემატიკა დღევანდელი საქართველოს წინაშე ისევ დგას, მაგრამ მე კონკრეტულად ამ თემას არ ვეხები, ვინაიდან ჩემი ინტერესის სფერო არა წარსული, არამედ მომავალია.

Intermezzo – ეს ბლოგი აღარაა პირადი ხასიათის ჩანაწერების ნაკრები – ის გადაიქცა ერთგვარ ფოტო/ვიდეო პოსტების ნაკრებად, რომლებშიც პერიოდულად ჩემი ნაბოდვარი გამოერევა ხოლმე დღევანდელი ქართული საზოგადოების  გარშემო.

მახსოვს, კარგა ხნის წინ ჩემს ერთ ჯიუტ მეგობართან დავა მქონდა – თუ რას ნიშნავს თაობა და რამდენი წელია თაობებს შორის სხვაობა.
ჩემი გამოთვლებით (რომელიც არა მარტო ჩემია), თაობა დაახლოებით 25-30 წელს მოიცავს.
ჩემი ძმა და მეგობარი მედავებოდა, რომ 30 ბევრია, რომ თაობა მაქსიმუმ 15-18 წელია (ვითომ ქართველების მიერ ნაყვარებ ადრეულ დაქორწინებას ეყრდნობოდა).

მისი გადარწმუნება ვერ მოვახერხე და დიდად არც  მიცდია, მას ჯერ საერთოდ არ ყავს ცოლი და მგონი ამიტომ უჭირს ხოლმე თეორიულ დისკუსიებში მონაწილეობა – მყარ საფუძველს თუ ვერ გრძნობს ფეხქვეშ, რამსები ერევა ხოლმე 😉

მთელი ბალამუტი კი იმის გამო დაიწყო, რომ დავთვალე – შენსა და ქრისტეს შორის სულ რაღაც 66 ადამიანი დგას მეთქი – 2010 მინუს 33 = 1977 წელს. ამას ვყოფთ 30-ზე (ანუ თაობაზე) და გამოდის, რომ 65,9 ადამიანის 30-წლიანი ცხოვრება გვაშორებს ქრისტეს ჯვარცმიდან.

Power Hungry

ისტორია არ მინდა მეთქი და სად წავედი, არა? მკითხველო, ამ პოსტში სულ სხვა რამის მოყოლა მინდოდა: ისეთი ახალი ფენომენის შესახებ უნდა მოგიყვეთ, როგორიცაა თაობა Y და თაობა Z.

ამ ყველაფერს წინ კიდევ ერთი თაობა მიუძღვება: Generation X (მეორე სახელი 13th Generation) – ესაა ხალხი, რომელიც დაიბადა 60-იანების დასაწყისიდან 80-იანების დასაწყისამდე (მაქსიმუმ 1981-82 წწ.). მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი შობადობის ბუმმა, რომელიც 50-იანების ბოლოს დამთავრდა, დაუდო სათავე ამ თაობას. დიდად არაფრით არ გამოირჩეოდნენ, გარდა იმისა, რომ ვიეტნამის ომი გადაიტანეს, შექმნეს მილიონობით სუბკულტურა, დაიმართეს და გადაიტანეს შიდსი და საერთოდ საინტერესოდ ცხოვრობდნენ, იმიტომ რომ არ იცოდნენ, რა ელოდათ მომავალში.

ჩემთვის საინტერესოა მათი შემდგომი ორი თაობა: პირველია Generation Y, რომელსაც ასევე უწოდებენ Millennials, Generation Next ან Net Generation.
მეც ამ თაობის შვილი გახლავართ (ადრეული პერიოდიდან): ჩვენ დავიბადეთ 70-იანების ბოლოსა და 2000-იანების დასაწყისამდე ( და სწორედ ჩვენი მონაპოვარია ციფრული კომუნიკაციების, დიგიტალური მედიისა და ტექნოლოგიების გავრცელება (რომლებიც ჩვენმა წინამორბედმა თაობა X-მა გამოიგონა).
სწორედ ჩვენ ვართ ის ლიბერალები, რომლებიც ანგრევენ ათასწლოვან გაქვავებულ საზოგადოებრივ ინსტიტუტებს და ანადგურებენ გადაგვარებულ ტრადიციებს; ჩვენი თინეიჯერობის დროს დაინგრა საბჭოთა მონსტრი, ჩვენ გადავატრიალეთ თანამედროვე სამყარო და მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი ჩვენთაგანი 30 წელს გადაცდა, ზოგი კი მხოლოდ 12 წლისაა, მაინც ყველაფერზე გავლენას ვახდენთ, რაც კი დღეს ხდება. არადა, ამის ერთ-ერთი მთავარი ნიშანი ის ყოფილა, რომ გვიან გავიზარდეთ, დაბერება არ გვნდომებია და მაქსიმალურად გავიხანგრძლივეთ ბავშვობა.

და მეორე თაობა, რომელიც არანაკლებ მაინტერესებს და რომელსაც იმედის თვალით ვუყურებ – ესაა ჩემი შვილის თაობა, Generation Z, რომლებიც 90-იანების შუა წლებიდან მოდიან და 2012 წლამდე კიდევ დაიბადებიან. ეს ის თაობაა, რომლებიც უკვე გადატრიალებულ სამყაროში დაიბადნენ, სადაც ფეისბუქსა და გუგლს შორის ომი უკვე დაწყებულია; ეს ის ბავშვები არიან, რომლებიც თოჯინების მაგივრად კომპიუტერებით თამაშობენ (თუნდაც ჯერ გამორთულით); ეს ისინი არიან, ვინც ჩვენზე კარგად იცის, რა უნდა და როდის უნდა.

ჩვენ ციფრული იმიგრანტები ვართ, ჩვენი შვილები კი ციფრული დროის მკვიდრნი.
ეს ყველაფერი კი ხდება იმის ფონზე, რომ: 
1. საქართველოში განათლების რეფორმა კვლავ პრობლემაა, მინისტრი კი სისხლისმსმელი ბუაა
2. სატელევიზიო თოქ-შოუების ძირითადი თემა ისევ ვიღაც გაურკვეველი ხალხის პირადი ცხოვრების უინტერესო დეტალებია
3. 30-30 ყველა დროის ყველაზე წარმატებული პროექტია
4. 80% ეკლესიას ენდობა, 79 კი – პოლიციას
5. თვეში მილიონი კაცი ინტერნეტით სარგებლობს, მაგრამ მხოლოდ 5% თუ იყენებს მას რეალური საქმისთვის 
6. კაცური კაცობა და მეობა არსებობს, როგორც განცალკევებული მოვლენები
7. ეკლესიები შენდება, კორპუსები კი ინგრევა
8. წინა-, პრე-, პოსტ- და ანტესაარჩევნო დაპირებების პლასტინკა გაიცვითა
9. მიაწერეთ, რაც არ მოგწონთ 😉
ძალიან ვწუხვარ, როდესაც ვხედავ, რამხელა ჩავარდნაა საქართველოსა და დასავლეთის ქვეყნების განვითარებას შორის. შეადარეთ, რა თემებია აქტუალური იქ და მათთვის – და რა ხდება ჩვენთან – იმედზე, რუსთავზე, თუნდაც მაესტროზე ჩართეთ.
ვწუხვარ და იმედს ვიტოვებ, რომ მალე ყველაფერი შეიცვლება. თუ არა და, დაგვენძრა.
ხო, ინდიგო ბავშვებზეც მინდოდა დამეწერა, მაგრამ ჯერ არავის არა აქვს გამოკვეთილი ზებუნებრივი შესაძლებლობები ან სხვა მუტაციები, რითიც homo sapiens-ის განვითარების შემდეგ ეტაპს აღვნიშნავდით.

>ქართული საზოგადოება

>მრავალმხრივი სათაურია, არა?
უფრო სწორად, მრავლის მთქმელი.

რისგან ან ვისგან შედგება ქართული საზოგადოება? ვინ არის ამ საზოგადოების ბირთვი, ვინაა ”პრიბლატნიონი”, ვინაა ბომოდნი, ელიტა, ნაღები? ვინაა ცნობილი და ვინ – უცნობი?

ძნელია ამის თქმა, მაგრამ ადვილია გამოანგარიშება.
ქართული ინტერნეტის სტატისტიკის არ იყოს, შეგვიძლია ვცადოთ და გამოვიანგარიშოთ, მაგრამ ყოველთვის მოიძებნება უკმაყოფილო ხალხი, რომლებსაც შედეგები არ მოეწონებათ.

არადა, უმთავრესი რამ, რაც საზოგადოებამ უნდა გაიგოს და შეიგნოს – არის ის, რომ სტატისტიკა ტყუილია. დიდი ტყუილი, რომელიც მანიპულირების შესანიშნავ შესაძლებლობას იძლევა.

დავუბრუნდეთ საზოგადოებას და მის წევრებს. როგორც ვატყობ, ეს თემა ერთ პოსტზე მეტს მოითხოვს, ამიტომ მომიწევს დანაწევრება.

პირველ რიგში, უნდა ვაღიაროთ, რომ დღევანდელი საზოგადოება საკმაოდ დასუსტებული და დაუძლურებულია. დაჩაჩანაკებულიც კი, შეიძლება ითქვას.
აბა, სხვა დროს ვინ მოითმენდა ოპოზიციონერების მიერ ლანძღვას, ან პრეზიდენტის მიერ დაცინვას? ასევე ძნელი მოსათმენია პროვინციული იუმორით გაჟღენთილი მდარე ხარისხის შოუები. ან სულაც, იუმორს მოკლებული, მაგრამ მაინც პროვინციული ”ცხოვრებისეული” გადაცემები – როგორი მოსათმენია?

თუმცა, არაფერი არ მიკვირს. ქართულ საზოგადოებას ხომ რამდენჯერ მოკვეთეს თავი, ვინ მოსთვლის… შევეშვათ დიდი ხნის წარსულს და ბოლო ორასი წელი ავიღოთ:
1. ჯერ იყო და, მთელი სამეფო კარი მისი თავად-აზნაურობითურთ რუსეთში გახიზნეს. არადა, იმ დროს ეს ის ხალხი იყო, ვინც წერა-კითხვა იცოდა, ცოტა ფრანციცულიც ეხერხებოდა და ორი დეცი ტვინი ედო იმ თავის ქალაში.
2. მერე სხვა ფერის რუსები მოვიდნენ და სამწლიანი დამოუკიდებლობის გამო სასტიკად დაგვსაჯეს: ვინც დარჩენილი იყო, ან თავები დააყრევინეს, ან საზღვარგარეთ გააქციეს.
3. ამის შემდეგ ისევ ჩვენიანი მოგვიტრიალდა და დაცოტავებული ელიტა/ნაღები საზოგადოება კიდევ უფრო გაჟლიტა – სისტემატიური მიდგომით და რეპრესიებით.
4. ახლა მეორე მტარვალი დაგვეტაკა და რა უნდა გვექნა – ფაშიზმთან საბრძოლველად ხალხი გავგზავნეთ. აქაც ყოველი მეათე ქართველი მოკვდა, ანუ მაშინდელი მოსახლეობის 10%.
5. ცოტა ხანი ამოვისუნთქეთ, მაგრამ ძმათამკვლელთა ჟამი დადგა, დრო უაზრო მსხვერპლისა და სისხლისღვრის. აქაც დავკარგეთ საუკეთესონი, ახალგაზრდები, მამაცები, ნიჭიერები და იმედისმომცემნი…
6. შემდეგი ეტაპი – გაჭირვების დრო. ეს ყველაზე ძნელი იყო – აქ ხალხი არა ფიზიკურად დავკარგეთ, არამედ მორალურად: ვისაც (ისევ საზღვარგარეთ) გაქცევა შეეძლო, გაიხიზნა. ვინც ვერ მოახერხა – მორალურად მოტყდა. დასუსტდა.
7. ბოლო ტალღა კი ვარდების სროლით დაიწყო. ოდნავ ასაკოვანი, მაგრამ მაინც ახალგაზრდა ხალხი აღარავის სჭირდებოდა – გააგდეს, გაყარეს, დაითხოვეს, დაიჭირეს… აქ არავითარ შემთხვევაში არ ვგულისხმობ პარტიულ ფუნქციონერებს, არამედ უბრალოდ მეცნიერებს, ინჟინრებს, ხელოვან ხალხს – ვისაც კიდევ ბევრი რამის შექმნა შეეძლო, მაგრამ ახლა სახლში ზის და შუახნის ასაკის კრიზისი ვერ დაუძლევია.

ამ ყველაფერთან ერთად, საკუთარ თავს ჩვენც კარგად ვავნებდით ხოლმე. დღეს ამბობენ, ილია რომ არ მოეკლათ, ილია არ იქნებოდაო, მაგრამ არაა მასე საქმე – უფრო მეტ რამეს დაწერდა და მეტს გააკეთებდა, მეტს შეგვძენდა და მეტს შექმნიდა…

მახსოვს, მურაბის ხარშვის დროს ყველაზე გემრიელი ის მოხსნილი ქაფი იყო – რომელიც სიტკბოების მიუხედავად ხელს უშლის დიასახლისს, კარგი მურაბა გააკეთოს. კარგი მურაბა კი ერთგვაროვანი მასაა, ზედმეტი ნაწილაკებისა და უცხო სხეულების გარეშე.

ერის შემთხვევაში კი ყველაფერი პირიქითაა – თუ არ გინდა, ნაცრისფერი მასა შეგრჩეს ხელში, სწორედ ამ ქაფს, მის საუკეთესო ნაღებს უნდა გაუფრთხილდე და მოუარო. წინააღმდეგ შემთხვევაში ბრბო გეყოლება, რომელსაც სტანდარტული აზროვნება აქვს, მხოლოდ პურსა და სანახაობას ითხოვს, სამაგიეროდ კი არაფრის შექმნა არ შეუძლია.

აი ასე გამოვიდა, რომ დღევანდელი ქართული საზოგადოება არა ინდივიდუუმების ნაკრებია, არამედ ერთგვაროვან მასას წარმოადგენს დამხოლოდ იშვიათად თუ გამოჩნდება ხოლმე ნათელი წერტილი (გვირაბის ბოლოს).

ამიტომ სულაც აღარ მიკვირს, რომ გაბატონებულია არაპროფესიონალიზმი, უპასუხისმგებლობა და სიბრიყვე, აღარ ვბრაზდები ხოლმე გაუნათლებელ ჟურნალისტებზე, ქართულ გრამატიკაში კოჭლ საქართველოს დამცველებზე, უნიჭო მსახიობებზე, ნიჭიერ მათხოვრებზე, ყველაფრის მცოდნე/მნახველ/გამოცდილ და საკუთარ თავში დარწმუნებულ ლაწირაკებზე, მანქანის ტარების უცოდინარ მძღოლებზე და ხელოსნებზე, რომლებმაც არათუ ის არ იციან, რა უნდა გააკეთონ, არამედ დამკვეთის მოსმენაც კი ვერ უსწავლიათ.

არ მიკვირს, რომ დავჩლუნგდით და დავგოიმდით.
პროვინციიდან ჩამოსული ხალხი აქ არაფერ შუაშია – ურბანიზაცია ყველა ქვეყანაში ხდება და ამაში ცუდი არაფერია. მთავარია, რომ პროვინციიდან ჩამოსულმა თავისი საუკეთესო თვისებებიც შეინარჩუნოს და ქალაქის ზნე-ჩვეულებაც აითვისოს.
ბევრ ქართულ სოფელში მინახავს – საკუთარ ორღობეში ნაგავს არავინ ყრის, და არც ”ჩუსტებით” გამოდის ჭიშკარს გადაღმა.

სამწუხაროდ, მეც ამ ბედკრული ერის შვილი ვარ და ვერანაირად ვერ მოვიფიქრე რაიმე ენაკვიმატი ფრაზა ამ პოსტის დასამთავრებლად.

P.S. პოსტის წერისას ფონად მესმოდა მეზობლების ჩხუბი – ორ სხვადასხვა ოჯახში მსგავსი დრამები დატრიალდა. არცერთი ქართველი არ დაღუპულა.

>რა ბედი ელის დეისაძეს?

>აი ეხლა არის საინტერესო – ამ ამღვრეული (წ)ყლის მერე როგორ გადალაგდება საზოგადოებრივი სპექტრი: ოპოზიციის ნაწილი მოგვემხრობა ჩვენ, ლიბერალებს (აქუს შეურაცხყოფისა და გამო), მეორე ნაწილი კი (ქულების დაწერის მიზნით) – მართლმადიდებლობის დასაცავად დადგება.
ოპოზიცია გაიხლიჩება და რუსების ფულის სუნით აყროლებული ცალკეული (პ)/(ლ)იდერები საბოლოოდ ჩაიძირებიან.

ლიბერალები დაუმეგობრდებიან იმ ჯგუფებს, რომლებსაც მმკ და სმმ მთავრობასთან და თავისუფლების ინსტიტუტთან კოლაბორაციაში ადანაშაულებენ. ლიბერალური საზოგადოება გაიხლიჩება ორ ნაწილად: პირველ ნაწილს ეწოდება ”შეჩვეული ჭირი ჯობია შეუჩვეველს”, მეორე ნაწილს კი: ”ამათი არაფერი არ გვინდა”.

მთავრობა დაიცავს სიტყვის თავისუფლებას (ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, აქუს) და ამით კიდევ უფრო მეტ ქულას დაიწერს. შედეგად, მთავრობას კიდევ უფრო მეტი ხალხი მიემხრობა – აქუსა და გუბაზის თაყვანისმცემლებიც კი პერიოდულად კეთილგანწყობილებას გამოხატავენ და დასძენენ: ”ჭეშმარიტად, დემოკრატიულ საზოგადოებაში ვცხოვრობთო”.

მმკ (არადა, თავის თავს მშკ-ს უწოდებენ – ეტყობა სიტყვა ”შობლებიდან”) და სმმ (ამათ, სავარაუდოდ, რბილი ”ლ” აქვთ და ამიტომ უწოდებენ თავის ”მართმადიდებლებს”) ძველ, რევანშისტულ ძალებს დაეყრდნობიან (ყოფილის წინ ყოფილ სახალხო დამცველს და ასევე იმ ხალხს, ვისაც სჯერა, რომ საბჭოთა კავშირის დროს კაგებეს მიერ დანიშნული პატრიარქი უმწიკვლო და სუფთაა) და უკვე სისტემატიური სახით განაგრძობენ მამულიშვილურ საქმეს:
1. მდარე ხარისხის ლიტერატურის კითხვას – შესაძლო მტრების, მამათმავლებისა და საერთოდ, საშიში ხალხის აღმოჩენის მიზნით;
2. მდარე ხარისხის კლიპების შედგენას – ცისფერების მუსიკაზე დადებულ ფოტოკოლაჟებს;
3. სხვა პორნოგრაფიული და მსგავსი შინაარსის მასალების მოპოვებას და შესწავლას.

შედეგად კი მივიღებთ იმას, რომ ციხე შიგნიდან გატყდება – ერთი კარგი გერმანული პორნო უნდა ნახონ და ერთი კარგი მინეტი გაუკეთოს ვინმე ქალმა (ხაზს ვუსმევ მინეტჩიცას სქესს, ზედმეტი შეკითხვების თავიდან ასაცილებლად), რომ მთელი მარაზმი განიქარვონ.

ახლა მრევლი – ყველა ზემოთხსენებული რეაქცია სიმპტომატურია და მეტასტაზივით მრევლსაც გადაედება, რომელიც გაიყოფა რამდენიმე ნაწილად და დაცხებენ ერთმანეთს ბრალდებებით:
– სად იყო შენი მამაო, როცა მამათმავლებს ვებრძოდით?
– და შენ სად იყავი, როცა დამპალი პიდარასტები სადღეგრძელოს და სუფრის ინსტიტუტს ებრძოდნენ და (გადა)აშენებდნენ?
– შენ ერთ-ერთი ლიბერალის ჯვრისწერაზე გნახე, ამ ტაძარში როგორ გაბედე მაგათთან ერთად შემოსვლა…
(ვიცი რომ უკბილოდ ვხუმრობ, მაგრამ სადაც იმაზე კამათობენ: ”ნაკურთხი წყალი როდის უნდა ჩაასხა ლობიოში – რომ წამოდუღდება, თუ მანამდე”, ამაზეც იჩხუბებენ).

მამაოები, რომლებსაც ორი წიგნი წაკითხული აქვთ და ხედავენ განსხვავებას ლიბერალიზმსა და პედერასტებს შორის, გარიყულნი აღმოჩნდებიან და (ადრე თუ გვიან, მაგრამ მოსალოდნელი) პატრიარქის არჩევნების (თუ რაც ქვია) დროს სინოდის სხდომაზე (და ვაბშე აღარსად) აღარ დაიშვებიან. შედეგად, ახალი პატრიარქი იქნება კიდევ უფრო კონსერვატიული, ვიდრე ახლანდელი, რაც, ლოგიკურად, კიდევ უფრო დააბნელებს მრევლს.

ხალხს რა ეშველებაო მკითხავთ.
ამაზე კი მარკესის ციტატით გიპასუხებთ:

Женщина пришла в отчаяние.
– А что мы будем есть все это время? – Она схватила его за ворот рубашки и с силой тряхнула. – Скажи, что мы будем есть?
Полковнику понадобилось прожить семьдесят пять лет – ровно семьдесят пять лет, минута в минуту, – чтобы дожить до этого мгновения. И он почувствовал себя непобедимым, когда четко и ясно ответил:
– Дерьмо.

>შავი

>

დაცინვას არავინ მოუკლავს.
ამ ხალხმა სულ დაკარგა იუმორის გრძნობა.

გაჭირვების წლები გახსოვთ?
პურის რიგები.
ტალონები სკოლაში.
ნამცხვარი ”სიგუა” – ჩემი უსაყვარლესი მოვლენა 90-იანების დასაწყისში. ძალიან გემრიელი არ იყო, მაგრამ თავისთავად მაგარი ფაქტი იყო. და ხალხმაც სიმწარენარევი იუმორით შეარქვა სახელი.
სოფელში თუ გყავდა ნათესავი/ახლობელი, გადარჩენილი იყავი: ცოტაოდენი კარტოფილი, ყველი და ხორცი გქონდა.
თუ არავინ გყავდა, მაშინ შიმშილით უნდა მომკვდარიყავი.
ლობიოს რომ ერის გადამრჩენელის სტატუსი მიენიჭა (არაოფიციალურად).
დღეს რაღაც მოუვიდა ქართულ საზოგადოებას…
აღარაა ახალი ანეკდოტები, აღარ არსებობს იუმორისტული და სატირული გადაცემები ან თუნდაც ჟურნალები.
არსებობს მხოლოდ სატირალი. სამწუხაროდ.
წალეკა პროვინციულმა იუმორმა და კილოკავმა ეთერი და ამათი ტვინები.

>შუა საუკუნეები vs. ოცდამეერთე

>მაშ ასე, რა მსგავსება და რა განსხვავებაა?
(საქართველოს მაგალითზე)

ფოტოს ავტორი: თემურ დანელია

შუა საუკუნეებში ადამიანებს დევნიდნენ განსხვავებული აზრის გამოხატვის გამო. ძირითადად ამას აკეთებდა ეკლესია და რა შედეგით მთავრდებოდა ყველაფერი, კარგად მოგეხსენებათ.

სამწუხაროდ, დღესაც არაფერი შეცვლილა საქართველოში – განსხვავებული აზრის გამო ხალხს დევნიან, ლანძღავენ და სცემენ. თუმცა ამას უკვე ეკლესია კი აღარ აკეთებს, არამედ სიბნელეში გადავარდნილი რელიგიური ფანატები.

შუა საუკუნეებში არსებობდა გელათის და იყალთოს აკადემია, სადაც ბერები და სამღვდელოება წიგნებს წერდნენ, ხალხს წერა-კითხვას ასწავლიდნენ. ზოგადად, ამ აკადემიების მეშვეობით ხდებოდა განათლების ხარისხის ამაღლება.

დღეს არსებობს სასულიერო სემინარია, სადაც პრინციპში იგივეს ასწავლიან, თუმცა შედეგები სულ სხვაა – წვერგაუპარსავი ახალგაზრდობა ტელევიზორის ეკრანიდან მოგვიწოდებს, დავდგეთ მართლმადიდებლობის სადარაჯოზე და ვილოცოთ. თუ რას ნიშნავს ეს სადარაჯო, არ იციან. და ლოცვით რომ საქმეს არ ეშველება, ესეც არ იციან.

შუა საუკუნეებში დედამიწა ბრტყელი ეგონათ და კაცობრიობამ დინოზავრების შესახებ არაფერი იცოდა.

დღეს ვიცით, რომ დედამიწა ბრტყელი არაა, მაგრამ დინოზავრების საკითხი მაღელვებს – ეკლესიის ოფიციალური ვერსიით დედამიწა სულ რაღაც 5000 წლისაა. მაშ, არსებობდნენ დინოზავრები თუ არა?

იმის საჩვენებლად, რომ ჩვენი საზოგადოება მარაზმში გადავარდა და შუა საუკუნეებში მიილტვიან, ბევრი სხვა მაგალითის მოყვანა შეიძლება.
თუმცა, საპირისპირო მაგალითიც მინდა ვაჩვენო – შეადარეთ ფუნდამენტალისტური რელიგიური ქვეყნები და მაღალტექნოლოგიური განვითარებული საზოგადოებები. და მიხვდებით, რას ვგულისხმობ – მარტო ლოცვით საქმე არ კეთდება. თუ მაინცდამაინც გინდა, საქმის დაწყების წინ ილოცე. მაგრამ საქმე უნდა აკეთო – ნებისმიერი რამ, რაც შენს ქვეყანას და შენს საზოგადოებას კარგს მოუტანს.

ყველაზე მეტად მაცოფებს ასეთი ტიპის განცხადებები: ”ბიჭო, პივით სადღეგრძელოების დალევა რო შეიძლება, იცი? ხო, სიმონ, პატრიარქმა აკურთხა რა…”

რა პატრიარქმა? რა აკურთხა? ჯერ ერთი, რაში აინტერესებს და მეორეც, ვინ ეკითხება პატრიარქს ლუდს დალევ თუ ღვინოს?
ეკლესიური წესია სუფრაზე სადღეგრძელოების დალევა? – არა.
აბა რა შუაშია მაშინ კურთხევა?
საერთოდ, ეს ყურით მოთრეული რელიგიური თემატიკა როგორ აბანძებს და აჩლუნგებს საზოგადოებას…