ბლოგერების შეხვედრა ნიკა გილაურთან

ბევრი მითქმა-მოთქმა წავიდა ამ თემაზე. შევეცდები, ჩემი წვლილი შევიტანო.

1. ბევრი ბრალდება წამოვიდა ბლოგერების მისამართით – ეს საშინელი, გაყიდული ბლოგერებიო, როგორ გაბედესო.

ამაზე პასუხის გაცემა, რაღა თქმა უნდა, სასაცილო იქნებოდა, რომ არა ქართული საზოგადოების სავალალო მდგომარეობა: ყველას ყველაფერში ეჭვი ეპარება, ყველა ერთმანეთს რაღაცას აბრალებს და, აქედან გამომდინარე, მთელი ხალხი დაყოფილია ასე: ან ჩემთან ხარ, ან მტერი ხარ.

ამის ფონზე არცაა გასაკვირი, რომ ჩვეულებრივი, ცივილიზებული და ნორმალური მიდგომა საკითხის მიმართ აღარ არსებობს – აქ იგულისხმება ნებისმიერი საკითხი: დიეტა იქნება ეს, პოლიტიკური შეხედულება თუ საფეხბურთო გემოვნება.

შესაბამისად, ოფიციალური პასუხი ბრალდებაზე ასეთია: ჩვენ შევხვდებით ყველას, ყველგან და ყოველთვის; ვილაპარაკებთ ან ვიჩხუბებთ ნებისმიერ თემაზე, ნებისმიერ პირთან, ნებისმიერ დონეზე (სამთავრობო თუ კერძო სფერო); და მსგავსი შეხვედრების შემდეგ მოვიქცევით ისე, როგორც ჩავთვლით საჭიროდ: დავწერთ ან არ დავწერთ პოსტს; ეს პოსტი ან კარგი და საქებარი იქნება, ან ცუდი და სალანძღავი.

ალბათ დაკონკრეტებაც იქნება საჭირო – каждый понимает в меру своей испорченности. ასე რომ, ვისაც ყველგან ფული და შეთქმულება ელანდება, თვითონაა სწორედ ის ადამიანი, ვინც მხოლოდ ფულის ან სხვა გამორჩენის გამო შეხვდებოდა პრემიერ-მინისტრს. აბა, თუ არაფერი მიიღო მაქედან, რა აზრი აქვს ასეთ შეხვედრას და რატომ უნდა დახარჯო დრო კიდევ ერთი ადამიანის გასაცნობად?

2. ბლოგერებმაც დაცხეს ერთმანეთს და უერთიერთბრალდებებით წაიღეს ტვინი. ფართო საზოგადოებისთვის მნიშვნელობა არა აქვს კონკრეტულ საკითხებს (ხოლო ვინც ამ დისკუსიაში მონაწილეობს, ისედაც კარგად იცის, რაზეა ლაპარაკი).

Continue reading

Advertisements

>უბრალოდ საქათმე

>უცხო კომპიუტერთან თავს ისე გრძნობ, როგორც საქათმეში შეპარული მელა: თითქოს ყველაფერი ნაცნობია, იცი, სად რა დევს და როგორ უნდა იყოს, მაგრამ მაინც სხვანაირია, შენი არაა.

წარმოიდგინეთ, მელას რომ საქათმე ააშენებინო, რა მაგარ რამეს იზამდა? საქათმე პლაზა ან საქათმე თაუერსს დაარქმევდა 🙂 გაანათებდა, გააევრორემონდებდა და ყველაზე კარგ საჭმელს დაუყრიდა…

ქათმებიც კმაყოფილები იქნებოდნენ, და დარაჯებიც – აი, მშვენიერი, სამაგალითო საქათმეო, იტყოდნენ. დარაჯიც და ქათმებიც ერთნაირი მოკლე ჭკუისანი არიან – საკუთარი ცხვირის იქით არ იხედებიან. ქათამს სითბო უნდა, კარგი დასაჯდომი (გინდა ქანდარა, გინდაც ხის ან მუყაოს ძველი ყუთი) და კარგი საკვები. დარაჯს კი რა უნდა – დროულად ერიცხებოდეს ხელფასი და დარაჯობით ბევრი არ დაიღალოს – ბევრი სირბილი და თავის შეწუხება არ უწევდეს. საწყალი ქათმები ყველას ფეხზე კიდია. ანუ ქათმების ბედი ყველას ახატია.

არადა, რას ემსახურება ეს საქათმე? მხოლოდ და მხოლოდ მელიის მუცლის ამოყორვას. ქათმები ვერ ხვდებიან, დარაჯებს ეზარებათ…

ძაღლის როლი კი არავის უნდა, თავის თავზე აიღოს…