ბლოგის ქურდები
მგონი, ყველასათვის საინტერესო უნდა იყოს საავტორო უფლებები და მოპარული მასალები – იხილეთ პოსტი ბლოგის ქურდები.
მგონი, ყველასათვის საინტერესო უნდა იყოს საავტორო უფლებები და მოპარული მასალები – იხილეთ პოსტი ბლოგის ქურდები.
ესტაკადები, პანდუსები, გვირაბები – ეს ყველა სიახლე თბილისის მერიამ შემოგვთავაზა.
იხილეთ ვიდეო
1832 წელს, 19 წლის ჯუზეპე ვერდის მილანის კონსერვატორიაში სწავლაზე უარი განუცხადეს (იმიტომ, რომ ის 4 წლით უფროსი იყო დაშვებულ ასაკზე და საერთოდ არ იყო ლომბარდიულ-ვენეციური სამეფოს მოქალაქე).
1898 წელს კი, მისი კარიერის მიწურულს, საკმაოდ გაკვირვებულმა ვერდიმ შეიტყო, რომ კონსერვატორიამ გადაირქვა სახელი მის საპატივცემულოდ და ჯუზეპე ვერდის სახელობის მილანის კონსერვატორიად იქცა.
ძალიან კარგი იდეა:
აიღეს უამრავი შრიფტი, გააერთიანეს მათი სტილები/იერსახე და შედეგად მიიღეს საშუალო შრიფტი: ავერია / Averia
მე ძალინ მიყვარს უცნაური შრიფტები და ხშირად ვიყენებ ხოლმე პრეზენტაციებში.
მას შემდეგ, რაც ჩემი ძირითადი ტელეფონი – iPhone – გაფუჭდა და მაღაზიაში დავაბრუნე ხარვეზის გასასწორებლად, სასწრაფოდ დამჭირდა ახალი აპარატი, რომელსაც რამდენიმე მინიმალური და ჩემთვის საჭირო ფუნქცია უნდა შეესრულებინა.
პირველ რიგში, ეს უნდა ყოფილიყო თაჩ-სქრინიანი აპარატი, რომელსაც ექნებოდა მეტ-ნაკლებად ნორმალური ოპერაციული სისტემა, სადაც პროგრამების ინსტალაციას შევძლებდი. რაც მთავარია, არ უნდა ყოფილიყო ძალიან ძვირი, რადგან ჩემი ძირითადი ტელეფონის აღდგენის შემდეგ მეორე აპარატის ფუნქციას შეიძენდა.
ამ ყველაფრის გათვალისწინებით გამახსენდა ის, რომ ცოტა ხნის წინ ბილაინმა თბილისში მოაწყო ალკატელის ახალი თაობის ტელეფონების მსოფლიო პრეზენტაცია. მობილური ტელეფონების ეს ხაზი ანდროიდის სისტემაზე მუშაობს და ბილაინის ბრენდირებით იყიდება.
ერთკვირიანი ტესტის შედეგად გთავაზობთ მიმოხილვას - Alcatel One Touch 818 ჩემთვის საჭირო ყველა მოთხოვნას აკმაყოფილებდა და, რაც მთავარია, საკმაოდ ხელმისაწვდომ ფასად იყიდება.
აღვადგინოთ ტრადიცია – განვაახლებ შაბათის ზოოპარკის რუბრიკას.
ვინმემ იცის, რა ქვია ქართულად ამ ფრინველს? ინგლისურად Puffin, რუსულად Тупик, ლათინურად კი - Fratercula.
ამას წინათ (სიმართლე რომ ითქვას, რამდენიმე კვირის წინ) MOO.com-ზე შევუკვეთე უფასო სავიზიტო ბარათები – სპეციალურად Facebook Timeline-ზე დაფუძნებული დიზაინით და რამე.
საფოსტო მისამართში მივუთითე ჩვეულებრივი თბილისური მისამართი და დავიწყე ლოდინი.
გუშინწინ მომივიდა საფოსტო უწყება, რომელიც მატყობინებს, რომ ჩემს სახელზე ჩამოსულია ამანათი და უნდა მივბრძანდე და წამოვიღო. იხილეთ თანდართული ფოტო:
ხოდა, მაინტერესებს ასეთი რამ: ამათ ხომ არ ძმარავთ? მე ვარ ფოსტალიონი თუ ეგენი? ამ უწყების მოტანაში დრო და ფული ხომ დახარჯეს, ჰოდა ბარემ მოეტანათ ამანათი.
რაც მთავარია – უფასოდ გამოგზავნილ ამანათში, სადაც დევს უფასო სავიზიტო ბარათები, თურმე უნდა გადავიხადო რაღაც ორი, სამი თუ ხუთი ლარი.
თანაც, დააკვირდით – მე თვითონ უნდა მივაკითხო და მივუტანო ჩემი ფული.
რა თქმა უნდა, ვერავინ ვერ გიხსნის, რატო ხდება ასე და რატომ არ მოაქვთ ამანათები გამოწერილ მისამართზე.
ამიტომაც, ვატარებ ექსპერიმენტს – არსადაც არ მივალ და არაფერსაც არ გადავიხდი. ვნახოთ, რამდენ უწყებას გამომიგზავნიან და როდის მოიტანენ (ან საერთოდ თუ მოიტანენ).
მოიტანონ თვითონ, ბლიად.
Update – დღეს მოვიდა კიდევ ფოსტალიონი და მომიტანა მეორე უწყება. ამანათი რატომ არ მოგაქვთ მეთქი და დაიწყო – მე არა მაქვს ამის უფლება, ის სხვა განყოფილებისაა და ა.შ.
ხოდა არც თქვენი ამანათი მინდა და არც თქვენი ფოსტა მეთქი. გავისტუმრე უკან.
ასე რომ, სანამ ფოსტა რეფორმას არ განიცდის, სანამ არ მოხდება ოპტიმიზირება, სანამ კომუნისტურ სტრუქტურებს და გაუგებარ იერარქიებს არ მოეშვებიან, არაფერი არ ეშველებათ.