ერზაცი

(c) თაზო კუპრეიშვილი

(c) თაზო კუპრეიშვილი

ზაფხულია, ცხელა. არ გშია თითქმის ადამიანს, ისეთი სიცხეა.
დილით გავიღვიძე და მაცივარი გამოვაღე.

მაწვნის მაგვარ პროდუქციაში ჩავყარე შაქრის მაგვარი ფხვნილი, პურის მაგვარი ნაჭერი დავჭერი და კარაქის მაგვარი სპრედი წავუსვი, ყავის მაგვარ ფხვნილს წყლის მაგვარი სითხე მოვასხი, რძის მაგვარი სუბსტანცია მოვასხი და voila – საუზმის მაგვარი ყლეობაც მზადაა!

ჩავრთე ტელევიზორის მაგვარი ყუთი, სავარძლის მაგვარ ავეჯზე მოვკალათდი და გადაცემის მაგვარ რაღაცას ვუყურებდი. თან საუზმის მაგვარ ყლეობას მივირთმებდი და ვუსმენდი ადამიანის მაგვარ არსებას, რომელიც მოსაზრების მაგვარ რაღაცეებს აფრქვევდა. გამოვრთე, თავში აზრების მაგვარი იმპულსები მიტრიალებდა – საით მიექანება ჩვენი სამყარო?

ბრაკი

გიფიქრიათ იმაზე, რომ წუნდებული საქონელი ყოველთვის უფრო ორიგინალურია, ვიდრე დაშტამპული, მასიურად გამოშვებული პროდუქცია?

აი ერთი ბლოკნოტი მაქვს, რომელიც ჩვენმა მარკეტინგის სამსახურმა დაბრაკა – შეკვეთილი ლამაზი ბლოკნოტების სერიიდან ეს ერთი აღმოჩნდა მახინჯი.

სხვა ბლოკნოტები დაურიგდათ კლიენტებს, პარტნიორებს და უბრალოდ ვიპებს.

ეს დაწუნებული კი დარჩა – მას ოდნავ მეტი ფურცელი აქვს, ვიდრე ორიგინალებს. რეზინაც არ აქვს, არც ჯიბე. და რაც მთავარია – კომპანიის ლოგო და სახელი დაბეჭდილია გოფრირებით, მაგრამ საღებავით აღარაა ამოვსებული. ამიტომ, სულ არ ჩანს, ძალიან თუ არ დააკვირდი.

ძალიან მომწონს, ეგრევე წავართვი და მივისაკუთრე. ნუ ეხლა, წავართვი რა… ეგდო იქ ეულად სადღაც კარადაში.

ხოდა, იმაზე გიფიქრიათ, რომ ხალხიც ეგრე გამოირჩევა ერთმანეთისგან? დაშტამპულად, ერთნაირად მოაზროვნე ადამიანები უინტერესოები რომ არიან? და მხოლოდ ის ხალხია საინტერესო, ვისაც ერთი შეხედვით, რაიმე უცნაური თვისება გააჩნია?

აი, შეიძლება ოდნავ ექსცენტრიულია, ან ოდნავ უფრო თავისუფალი და დამოუკიდებელი, ვიდრე ჩვენი საზოგადოების 85%. ან ოდნავ სხვანაირად იცმევს, ან სხვანაირად ხუმრობს. ან, სულაც – ოდნავ კი არა, ზედმეტად გამორჩეულია.

აი, ეგეთი ხალხია უფრო საინტერესო, განსხვავებულები რომლებიც არიან. მხოლოდ მათთან უნდა გქონდეს კონტაქტი. მხოლოდ მათ აქვთ თამამი იდეები, გიჟური მოწოდებები და მხოლოდ მათ შეუძლიათ, უკეთესობისკენ შეცვალონ სამყარო.

აი მასა კი… მასა უბრალოდ სხვა რამისთვის არსებობს ამ ქვეყანაზე.

გოგოების ამბავი არ ვიცი

მაგრამ აი ბიჭებთან ძაან ადვილია ეგეთი ამბები.
ვთქვათ ტიპს რამე აწუხებს, ტანჯავს, ღრღნის შიგნიდან.

წავა ძმაკაცებთან ერთად, თითო ჭიქას დალევს, ან ორს.

ლუდს, არაყს, ვისკის, ღვინოს.

მერე კითხავენ:

– რა გჭირს, შე ჩემისა? რა დაგრუზული ხარ ყლესავით?
– რაცი ბიჭო, რაღაც ყლეობები ხდება და ვიგრუზები, მაგის დედა შევეცი.
– ოო, კაი რა შე ჩემა, ყლეზე დაიკიდე. მაგის დედაც მოვტყან.

ეგ არის და ეგ. კი არ გადაუვლის იმ ტიპს ან რამე, მაგრამ… ყლეზე იკიდებს და უკეთესად გრძნობს თავს.

ეგრეა რა. ადვილია.
გოგოებს ალბათ სხვანაირად აქვთ, არ ვიცი.

იდეალური ქართველი

იდეალური ქართველი მრგვალია, როგორც სფერო – ანუ მას გააჩნია იდეალური ფიგურა.
მას არ აქვს სქესი – კაციც და ქალიც თანაბრად მსმელი და დამრტყმელია. მას სექსიც არა აქვს – ეს ხომ გარყვნილებაა!

მას არ აქვს საკუთარი შეხედულებები – იგი საუკუნეების განმავლობაში გამობრძმედილ, გამოჭედილ ნააზრევს, ხალხურ-რელიგიურ-ფილოსოფიურ-ბატონყმურ-დამპყრობლურ-მონურ-ერთფეროვან-მიკერძოებულ-შებოჭილ-შეზღუდულ აზრთა ნაჟურს იზიარებს მხოლოდ. დედის რძესთან ერთად ღებულობს, და იშტამპება ისევე, როგორც ყოველი სხვა ქართველი მანამდე, და მის მერეც.

იდეალური ქართველი არ ფიქრობს. ის ჭამს. არ კითხულობს, ის უყურებს. ის არ ამუშავებს მიღებულ ინფორმაციას, მხოლოდ ქვევრივითაა – სხვის ნათქვამს ამოიძახებს. იდეალურ ქართველებში შესაშური ერთგვაროვნებაა: ყველა დიეტაზეა, ყველას საერთო შტამპები აქვს გემოვნებაში და ყველას ერთნაირად ეშინია ამ საერთო ნიშან-თვისების დაკარგვის, რასაც ქართველობა ქვია.

აი, კონკრეტულად რა არის ეს ქართველობა, რომ კითხო – ვერ გიპასუხებენ.

მეთევზე

როგორც მეთევზე, ზიხარ და ელოდები სატყუარაზე მოსულ მავანს. მოკალათებული ხარ თბილად, ან გრილად. გარშემო მოწყობილი გაქვს ყველაფერი – საჭმელ-სასმელი, კარავი, სხვა საჭირო ინვენტარი.

ზიხარ და ელოდები.

იაპონური ანიმეს გმირივით ხარ, ოღონდ მეორეხარისხოვანი პერსონაჟივით – რაღაც დანიშნულებას რომ უნდა ასრულებდეს ცხოვრებაში. ცხოვრებაში კი არა, იმ კონკრეტულ სცენას რომ სჭირდება. დაიჭერ ამ შენ მავან თევზს და შესრულებულია მისია – სცენარისტი წაგშლის. კადრიდან გაგიყვანს ოპერატორი და გადაგაგდებენ. იოგურტის რეკლამის მასოვკაში წახვალ.

მაგრამ, შესაძლოა, თავი დაიძვრინო. შეგიძლია, შენს ჯერ კიდევ დაუწერელ მომავალს შეეჭიდო. მავანი ხელში გიჭირავს, კაუჭს ხსნი ტუჩიდან და ელაპარაკები – მოდი, შემისრულე სურვილი და გამიხანგრძლივე დანიშნულება (ეხლა რომ მოდური სიტყვა “ესაინმენთი” ქვია, ან, სულაც – “მიშენი”).

რამე დიდი კომპანიის დირექტორებისა და საშუალო დონის მენეჯერების შეხვედრაზე რომ ისმის ხოლმე ფრაზები: რა არის ჩვენი მიშენი? მე გეკითხებით, ეს ხო არაა რაღაც როქეთ საიენსი ხო? ეს ხომ ადვილია – პოულობ ესაინმენთს, მიშენს, მერე იღებ მესიჯს, დისტრიბუშენს ვაკეთებთ და მარკეტ შეარზე გადის მერე ეგრევე, ვინ-ვინ სიტუაციაა რა…

გალსტუკიანი სირები.

კიდევ ბევრის დაწერა მინდოდა, მაგრამ ყურადღება გამეფანტა. დავამატებ მერე.

ორიოდე სიტყვა ეიფელის კოშკის შესახებ

სეთ გოდინი, ძალიან კარგი ბლოგერი და ავტორი, წერს:

Lessons from the Eiffel Tower

  • It was designed at home, on the kitchen table…
  • by someone who didn’t get their name on it
  • Never been done before, not guaranteed to get built or to work
  • It was criticized by hundreds of leading intellectuals and cultural experts
  • It wasn’t supposed to last very long
  • It’s designed to be an icon, it’s not an accident
  • People flock to it because it’s famous
  • You can sketch a recognizable version of it on a napkin

Your turn to build one.

ყველას შეუძლია შექმნას ასეთი რამე – რაც გაუძლებს დროს, ქარტეხილებს, ბრძოლას – და დაიმკვიდრებს საკადრის ადგილს.

შექმნა შეუძლია ყველას, ოღონდ უდიდესი შრომის შედეგად.

შრომა არ უნდა გეზარებოდეს.

რევაზ ინანიშვილი – ერეკლე მეფე და ანანურელი ულამაზოები

Dv0rsky:

<3

Originally posted on ბურუსი - BURUSI:

ერეკლე მეორე

კრწანისის ომში დამარცხებულმა ერეკლე მეფემ, რამდენიმე თანმხლებთან ერთად, არაგვის ხეობას შეაფარა თავი. დღესაც არავინ იცის, სად იმყოფებოდა სამ დღეს, მეოთხე დღეს კი ანანურის ციხეში გამოჩნდა. ეს გამოჩენაც იდუმალებით იყო მოცული. მხოლოდ ციხის ბურჯებზე უმატეს გუშაგებს, მალიმალ მიმოქროდნენ თავდაღუნული მდუმარე მხედრები. სოფლებში ჩურჩულითა და ვიშვიშით გადადიოდა ხან ერთი ამბავი, ხან მეორე, დედაკაცები მუხლებში იცემდნენ ხელებს, მხრებაცახცახებულნი თვალებზე იფარებდნენ მოსახვევის ბოლოებს.
ნაშუადღევს ჩოჩქოლო ატყდა ციხის ეზოში. მეციხოვნეებს ვიღაც ცამეტ-თოთხმეტი წლის ბიჭი შეეპყროთ, კარისკენ ეწეოდნენ, მაგრამ ბიჭი არ ნებდებოდა, წიხლებს ისროდა, იკბინებოდა და ყვიროდა:
– მეფესთან მიმიშვით, დიდი საქმე მაქვს, მეფესთან მიმიშვით!
მეციხოვნეები პირზე ხელს აფარებდნენ, წააქციეს, ზოგი ფეხებში ჩაეჭიდა, ზოგი ხელებში, ასწიეს, ასე წაიღეს. ბიჭი მაინც იბრძოდა და ყვიროდა:
– დიდო მეფეო! დიდო მეფეო!
ამ ჩოჩქოლსა და აურზაურში კოჭლობით, მაგრამ ჩქარი ნაბიჯით შემოვიდა ციხისთავი. მარცხენა ხელი კისერზე ჰქონდა დაკიდებული ქალის მანდილით. მეციხოვნეებმა რომ დაინახეს, გაჩერდნენ, ბიჭი ძირს დასწიეს, ხელი მაინც არ გაუშვიათ.
– რა ამბავია, რა მოხდა? – იკითხა ციხისთავმა.
– მეფესთან…

View original 748 more words